I'm KiLL's profile--KiLL--PhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
--KiLL--กำลังเฝ้ารอคนที่ไปกับรถไฟ
May 17 หวนระลึกรู้สึกดีอีกครั้งเมื่อมองผ่านหน้าต่างรถไปยังทิวเขาหลายลูกที่วางซ้อนกันไปสุดลูกหูลูกตา
เป็นอีกครั้งที่ได้ผ่านเส้นทางนี้
อืม......
ช่างเป็นความสุขดีจริงๆ
ในใจหวังลึกๆว่าขากลับมานี้ต้องไปเขาค้อ!!
แต่มันเป็นเพียงฝันไป
ภาพเขาค้อของปีที่แล้วยังติดตรึงในสมองไม่จางหาย
ภาพสายหมอกที่ลอยอยู่กลางป่าสนในฤดูร้อน.....สวยงามจริงๆ
ปิดเทอมนี้ได้มีโอกาสกลับไปที่นิคมดงอ้อยหลายครั้ง
ตอนที่อยู่ที่นิคมแห่งนั้นมักคิดหาทางที่จะออกไปให้ได้..ซึ่งอิสระ
ตลอดเวลาหกปีทำให้เกิดความผูกพันกับนิคมแห่งนี้มาก
เมื่อมองผ่านไปยังห้อง อาคารต่างๆ พร้อมทั้งถนนในตัวนิคม
...ถนนนี้เคยเดินตอนตีหนึ่งหลังจากการซ้อมวาดรูปอย่างหนักหน่วงขณะที่ทุกคนหลับอยู่ในห้วงนิทรา
...หอนี้เคยปีนเข้าเพราะเข้าหอไม่ทัน..ซ้อมวาดรูปอยู่
...รั้วหน้าหอหญิงทั้งสามนี้ก็ปีนมาแล้ว...เหล็กแหลมๆข้ามมาแล้ว
...หอประชุมนี้..ข้ามไปเยอะเกิน..ขี้เกียจพิม
...ต้นไม้ตรงทางเข้าก็เคยไหว้จอขมา..เพราะ.....
...ศูนย์กีฬาตรงนี้แหละที่ทำให้กระดูกนิ้วเท้าแตก
...ฐานพระไหว้ขอเกรดมาทุกปี..สี่จุดๆๆๆๆ..
...สวนป่ามานั่งตบยุงทุกเย็น
ฯลฯ
ที่ห้างเทสโก้โลตัสช่วงบ่ายของวันอาทิตย์
เต็มไปด้วยบุคคลที่ใส่เสื่อและเกงเกงวอร์มสีน้ำเงิน
บ้างปล่อยชายเสื้อหลุดรุ่ย บ้างยัดเข้ากางเกงอย่างเรียบร้อย
บุคคลเหล่านั้นก็คือชาวนิคมดงอ้อยรุ่นปัจจุบัน
เป็นธรรมดาที่เย็นวันอาทิตย์ห้างแห่งนี้จะขายดีผิดปกติ
เพราะหลังการกลับไปเยี่ยมเยียนบ้านของชาวนิคม
ต้องแวะซื้อของขบเคี้ยวและของใช้จำเป็นก่อนกลับเข้าสู่นิคม
อืม.........
คิดถึงจริงๆ May 01 ย่ำอยู่กับที่ปิดเทอมนี้เป็นปิดเทอมแรกที่ปิดมาได้อย่างยาวนานตั้งแต่วันที่ 4 มีนาคม ถึง 24 พฤษภาคม ศิริรวมได้ 81 วัน!!เอ่อนะ..มันก็ดีอยู่นะที่ได้อยู่บ้านอย่างยาวนาน แต่นานเกินไปป่าว
ชีวิตเลยต้องเข้าสู่วงจรอุบาทอีกครั้งและก็ย่ำอยู่ที่เดิมจนจะเป็นหลุมอยู่แล้วถึงแม้ตัวเลขของอายุสมองจะเข้าเลขสองแต่ชีวิตก็ยังอยู่ที่เดิม ณ บ้านคลองน้ำใสชีวิตประจำวันคือ การได้ตื่นมานั่งกินข้าวคนเดียว เพราะตื่นไม่ทันใครเขา ถึงจะโดนบ่นทุกวัน ก็ไม่แคร์ทำให้ได้รวบอาหารเช้ากับเที่ยงเข้าด้วยกัน ก็ประหยัดดีนะและเมื่อทำธุระเสร็จก็ประจำหน้าจอมอนิเตอร์ และทีวีเลวิชั่น เปิดมันทั้งสองอย่างพร้อมๆกันค่าไฟ? ไม่ต้องพูดถึง กระฉูดเป็นแน่แท้
ยังไม่นับค่าโทรศํพท์กับการต่ออินเทอร์เนตแต่ละครั้งถึงแม้จะเป็นเนตฟรีความเร็วอย่างเต่า แต่การต่อแต่ละตรั้งต้องเสียสามบาทต่อหนึ่งครั้งเล่นได้สองชั่วโมง แต่ก่อนก็เล่นได้ครบสองชั่วโมงแต่ตอนนี้เป็นไรไม่รู้ เล่นไม่กี่สิบนาทีหลุดเอาๆๆวันๆหนึ่งต่อเนตไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง คูณสามเข้าไป ตกวันละสามสิบเดือนหนึ่งมีสามสิบวัน รวมเป็นเก้าร้อย พระเจ้า!! นี่คือค่าเนตของข้าพเจ้าโดนบ่นหูเน่าแน่ แต่คิดว่าน่าจะดีหน่อยเพราะตอนบิลโทรศัพท์มาข้าพเจ้าคงพำนักอยู่เมืองหลวงซะแล้ว
อย่างน้อยก็มีอย่างหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของข้าพเจ้ากระโดดขึ้นมาได้ เดี๋ยวก็จะได้พบกับ ววส แล้วนะรอหน่อยนะแต่ตอนนี้ก็เฝ้ามองดูทางรถไฟต่อไป.......March 04 จบชีวิตเฟรชชี่ไม่ได้อัพสเปชมานานเป็นปีแล้ว
พร้อมกับชีวิตปีหนึ่งที่จบลงไปเมื่อวาน((จริงเหรอ))
เนื่องด้วยการทำคะแนนสอบมิดเทอมของข้าพเจ้าที่ทำได้ค่อนข้างสวยงาม
ด้วยการทำลิมิตวิ่งเข้าศูนย์
ทำให้เกิดสภาวะตึงเครีดให้กับไฟนอล((ซึ่งจะเครียดเท่าไหร่ข้าพเจ้าก็ไม่สามมารถจะทำใจให้อ่านได้อย่างเต็มที่เพราะอาการติดเนตอย่างรุนแรง))
ส่งผลให้ในปิดเทอมนี้ข้าพเจ้าคิดว่ามีแนวโน้มที่จะมาซัมเมอร์ที่พญาไท((ไม่นะ))ขอให้อย่าได้มาเหอะ
ไม่น่าเชื่อว่าข้าพเจ้าจะต้องจากศาลายาไปแล้ว
ข้าพเจ้าสงสัยว่าทำไมคณะของข้าพเจ้าต้องไปตั้งที่พญาไท ทำไมไม่มาตั้งที่ศาลายา
ทั้งๆที่ พื้นที่ว่างเหลือเยอะแยะ สระน้ำคลองน้ำถมๆไปบ้างก็ดี เพราะรู้สึกว่าไม่ได้ช่วยให้เกิดอากาศอันบริสุทธิ์เลย
พร้อมยังส่งกลิ่นเหม็นเน่ามาให้ระคายจมูกเมื่อเดินผ่านทุครั้ง อีกทั้งยังเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ยุงขนาดใหญ่แห่งหนึ่งของประเทศเลยทีเดียว
จนหลังๆข้าพเจ้าต้องเรียกที่นี่ว่า ศาลายุง กัดเจ็บชิบหาย โดยเฉพาะตอนเข้าห้องน้ำมันชอบมากัดตูดจะตบก็ตบไม่ได้เพราะกำลังขี้
คงต้องจากศาลายาไปแล้ว ไปพบกับความวุ่นวายของใจกลางกรุงเทพ((ไม่ชอบเลย))
สุดท้ายยยย
ขอบคุณเสียงเพลงจากคณะ MS ที่คอยขับกล่อมประสาทเวลามีงานต่างๆและทำให้คิดได้ว่าที่มหิดลก็มีคนหน้าตาดีเหมือนกัน
ขอบคุณบ้านลีลาวดี บ้านพักสุดหรูที่มีบริการเครื่องทำน้าอุ่นให้ตลอดเวลาอาบน้ำ
ขอบคุณเจ้าที่ที่ไม่มาปรากฏกายให้เห็น((เหมือนที่เค้าลือกัน))
ขอบคุณจักรยานของพี่ดิวที่แทบไม่ได้ปั่นเลย((จนขึ้นสนิมไปแล้ว))
ขอบคุณอินเตอร์เนตความเร็วสูงมี่ช่วยให้ได้โหลดอย่างเพลิดเพลิน((เกิดมาไม่เคยเล่นเนตเร็วขนาดนี้))..และอาการติดเนตอย่างรุนแรง
ขอบคุณ ววส ที่ทำให้คลั่งอย่างรุนแรง
และเหนือสื่งอื่นใดขอขอบคุณบิดา-มารดากับค่าเล่าเรียนที่ส่งเสียมา((หรือส่งมาเสีย))
ขอบคุณ!!!
December 30 ปีใหม่แล้วนะปีใหม่แล้วววว
ทุอย่างล้มเหลวหมดเลย
ในปีที่ผ่านมา
โอดอดก็ไม่ได้
พ่อแม่ผิดหวังมากเลย
ตัวเองก้ยังผิดหวังที่ทำให้เค้าผิดหวัง
จะปีใหม่ก้เลยมาอัพซะเนี่ย
เดี่ยวมันจะเป็นสเปชร้างไปแล้ว
ยังไงก้ขอให้ทุกคนมีความสุขนะ
มีเงินมีทอง..ได้เกรดดีๆๆ
ผัวรวยๆๆ...แฟนหล่อๆๆนะ
ของเราเอาแค่คงยูก้พอ..เอิ๊กๆๆ September 28 ODODเว้ยยยยยยยยโอ้ววววววววว
ในที่สุดก็ได้กลับบ้านมาซะที
กับการมานอนบ้าน 2 คืน!!!
แล้วก้ต้องจำจรจากไปอีกแล้ว
การกลับมาทำให้ได้พบการเปลี่ยนแปลงบ้านครั้งใหญ่(ใหญ่จริงๆๆ)
ถึงกับอึ้ง...เมื่อสีข้างในบ้านเป็นสีชมพู
ช้าน.....เกลียด.....สีชมพู....!!!!
พ่อคิดจะแต่งบ้านไม่คิดจะปรึกษากันเลย
ปล่อยให้ช่างทำตามอำเภอใจอยู่ได้..ไงล่ะ..บ้านสีชมพู
ที่จริงพรุ่งนั้ต้องไปสอบ พสวท.แต่ไม่ไปอ่ะ
กลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนตอน ม.3
(กลัวได้อ่ะ555555+++++)กลัวผอ.ได้บวช
เพราะผอ.ว่าถ้า ม.6 ที่ไปสอบบ่ะสอบติดทุกคน ผอ.จะบวช
ไม่เอานะถ้า ผอ.บวชเดี่ยวต้นที่โรงเรียนจะเหี่ยวเอาเพราะไม่มีใครรด
ก็เลยตัดสินใจไม่ไปสอบ....(อ่ะล้อเล่น)
ทำไมตอนนี้มันสับสนในชีวิตจัง
จากทุกอย่างที่เคยวางแผนไว้มันพังหมดแล้ว
อยากเรียนปิโตรก้ไม่ได้เรียน..ทั้งๆๆที่ติดแล้วนะ...(ภาคสมทบอ่ะ)ก้ไม่เอา
เคยคิดว่าจะเรียนถาปัด....
แต่ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าตัวเองชอบอะไร
อยากเรียนอะไร
หาตัวเองไม่เจอแล้ว.....
เพราะอารัยล่ะ
ODOD!!!!!!!!!.........
ODOD.........ODOD.........ODOD............ODOD
เพื่อแม่เว้ยยยยยยยยย....ลองดูซักตั้ง
|
|
||||
|
|