ปิดเทอมนี้เป็นปิดเทอมแรกที่ปิดมาได้อย่างยาวนาน

ตั้งแต่วันที่ 4 มีนาคม  ถึง  24  พฤษภาคม  ศิริรวมได้  81 วัน!!

เอ่อนะ..มันก็ดีอยู่นะที่ได้อยู่บ้านอย่างยาวนาน   แต่นานเกินไปป่าว

ชีวิตเลยต้องเข้าสู่วงจรอุบาทอีกครั้งและก็ย่ำอยู่ที่เดิมจนจะเป็นหลุมอยู่แล้ว

ถึงแม้ตัวเลขของอายุสมองจะเข้าเลขสอง

แต่ชีวิตก็ยังอยู่ที่เดิม  ณ  บ้านคลองน้ำใส

ชีวิตประจำวันคือ การได้ตื่นมานั่งกินข้าวคนเดียว  เพราะตื่นไม่ทันใครเขา  ถึงจะโดนบ่นทุกวัน  ก็ไม่แคร์

ทำให้ได้รวบอาหารเช้ากับเที่ยงเข้าด้วยกัน  ก็ประหยัดดีนะ

และเมื่อทำธุระเสร็จก็ประจำหน้าจอมอนิเตอร์  และทีวีเลวิชั่น  เปิดมันทั้งสองอย่างพร้อมๆกัน 

ค่าไฟ?  ไม่ต้องพูดถึง  กระฉูดเป็นแน่แท้

ยังไม่นับค่าโทรศํพท์กับการต่ออินเทอร์เนตแต่ละครั้ง

ถึงแม้จะเป็นเนตฟรีความเร็วอย่างเต่า  แต่การต่อแต่ละตรั้งต้องเสียสามบาท

ต่อหนึ่งครั้งเล่นได้สองชั่วโมง  แต่ก่อนก็เล่นได้ครบสองชั่วโมง

แต่ตอนนี้เป็นไรไม่รู้  เล่นไม่กี่สิบนาทีหลุดเอาๆๆ

วันๆหนึ่งต่อเนตไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง  คูณสามเข้าไป  ตกวันละสามสิบ

เดือนหนึ่งมีสามสิบวัน รวมเป็นเก้าร้อย  พระเจ้า!!  นี่คือค่าเนตของข้าพเจ้า

โดนบ่นหูเน่าแน่  แต่คิดว่าน่าจะดีหน่อยเพราะตอนบิลโทรศัพท์มาข้าพเจ้าคงพำนักอยู่เมืองหลวงซะแล้ว

อย่างน้อยก็มีอย่างหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของข้าพเจ้ากระโดดขึ้นมาได้  เดี๋ยวก็จะได้พบกับ ววส  แล้วนะ

รอหน่อยนะ

แต่ตอนนี้ก็เฝ้ามองดูทางรถไฟต่อไป.......