I'm KiLL's profile--KiLL--PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    May 17

    หวนระลึก

    รู้สึกดีอีกครั้งเมื่อมองผ่านหน้าต่างรถไปยังทิวเขาหลายลูกที่วางซ้อนกันไปสุดลูกหูลูกตา
    เป็นอีกครั้งที่ได้ผ่านเส้นทางนี้
     
    อืม......
     
    ช่างเป็นความสุขดีจริงๆ
     
    ในใจหวังลึกๆว่าขากลับมานี้ต้องไปเขาค้อ!!
     
    แต่มันเป็นเพียงฝันไป
     
    ภาพเขาค้อของปีที่แล้วยังติดตรึงในสมองไม่จางหาย
    ภาพสายหมอกที่ลอยอยู่กลางป่าสนในฤดูร้อน.....สวยงามจริงๆ
     
    ปิดเทอมนี้ได้มีโอกาสกลับไปที่นิคมดงอ้อยหลายครั้ง
    ตอนที่อยู่ที่นิคมแห่งนั้นมักคิดหาทางที่จะออกไปให้ได้..ซึ่งอิสระ
    ตลอดเวลาหกปีทำให้เกิดความผูกพันกับนิคมแห่งนี้มาก
    เมื่อมองผ่านไปยังห้อง  อาคารต่างๆ  พร้อมทั้งถนนในตัวนิคม
    ...ถนนนี้เคยเดินตอนตีหนึ่งหลังจากการซ้อมวาดรูปอย่างหนักหน่วงขณะที่ทุกคนหลับอยู่ในห้วงนิทรา
    ...หอนี้เคยปีนเข้าเพราะเข้าหอไม่ทัน..ซ้อมวาดรูปอยู่
    ...รั้วหน้าหอหญิงทั้งสามนี้ก็ปีนมาแล้ว...เหล็กแหลมๆข้ามมาแล้ว
    ...หอประชุมนี้..ข้ามไปเยอะเกิน..ขี้เกียจพิม
    ...ต้นไม้ตรงทางเข้าก็เคยไหว้จอขมา..เพราะ.....
    ...ศูนย์กีฬาตรงนี้แหละที่ทำให้กระดูกนิ้วเท้าแตก
    ...ฐานพระไหว้ขอเกรดมาทุกปี..สี่จุดๆๆๆๆ..
    ...สวนป่ามานั่งตบยุงทุกเย็น
     
    ฯลฯ
     
    ที่ห้างเทสโก้โลตัสช่วงบ่ายของวันอาทิตย์
    เต็มไปด้วยบุคคลที่ใส่เสื่อและเกงเกงวอร์มสีน้ำเงิน
    บ้างปล่อยชายเสื้อหลุดรุ่ย  บ้างยัดเข้ากางเกงอย่างเรียบร้อย
    บุคคลเหล่านั้นก็คือชาวนิคมดงอ้อยรุ่นปัจจุบัน
    เป็นธรรมดาที่เย็นวันอาทิตย์ห้างแห่งนี้จะขายดีผิดปกติ
    เพราะหลังการกลับไปเยี่ยมเยียนบ้านของชาวนิคม
    ต้องแวะซื้อของขบเคี้ยวและของใช้จำเป็นก่อนกลับเข้าสู่นิคม
     
    อืม.........
     
     
    คิดถึงจริงๆ
    May 01

    ย่ำอยู่กับที่

    ปิดเทอมนี้เป็นปิดเทอมแรกที่ปิดมาได้อย่างยาวนาน

    ตั้งแต่วันที่ 4 มีนาคม  ถึง  24  พฤษภาคม  ศิริรวมได้  81 วัน!!

    เอ่อนะ..มันก็ดีอยู่นะที่ได้อยู่บ้านอย่างยาวนาน   แต่นานเกินไปป่าว

     

    ชีวิตเลยต้องเข้าสู่วงจรอุบาทอีกครั้งและก็ย่ำอยู่ที่เดิมจนจะเป็นหลุมอยู่แล้ว

    ถึงแม้ตัวเลขของอายุสมองจะเข้าเลขสอง

    แต่ชีวิตก็ยังอยู่ที่เดิม  ณ  บ้านคลองน้ำใส

    ชีวิตประจำวันคือ การได้ตื่นมานั่งกินข้าวคนเดียว  เพราะตื่นไม่ทันใครเขา  ถึงจะโดนบ่นทุกวัน  ก็ไม่แคร์

    ทำให้ได้รวบอาหารเช้ากับเที่ยงเข้าด้วยกัน  ก็ประหยัดดีนะ

    และเมื่อทำธุระเสร็จก็ประจำหน้าจอมอนิเตอร์  และทีวีเลวิชั่น  เปิดมันทั้งสองอย่างพร้อมๆกัน 

    ค่าไฟ?  ไม่ต้องพูดถึง  กระฉูดเป็นแน่แท้

     

    ยังไม่นับค่าโทรศํพท์กับการต่ออินเทอร์เนตแต่ละครั้ง

    ถึงแม้จะเป็นเนตฟรีความเร็วอย่างเต่า  แต่การต่อแต่ละตรั้งต้องเสียสามบาท

    ต่อหนึ่งครั้งเล่นได้สองชั่วโมง  แต่ก่อนก็เล่นได้ครบสองชั่วโมง

    แต่ตอนนี้เป็นไรไม่รู้  เล่นไม่กี่สิบนาทีหลุดเอาๆๆ

    วันๆหนึ่งต่อเนตไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง  คูณสามเข้าไป  ตกวันละสามสิบ

    เดือนหนึ่งมีสามสิบวัน รวมเป็นเก้าร้อย  พระเจ้า!!  นี่คือค่าเนตของข้าพเจ้า

    โดนบ่นหูเน่าแน่  แต่คิดว่าน่าจะดีหน่อยเพราะตอนบิลโทรศัพท์มาข้าพเจ้าคงพำนักอยู่เมืองหลวงซะแล้ว

     

    อย่างน้อยก็มีอย่างหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของข้าพเจ้ากระโดดขึ้นมาได้  เดี๋ยวก็จะได้พบกับ ววส  แล้วนะ

    รอหน่อยนะ

     

    แต่ตอนนี้ก็เฝ้ามองดูทางรถไฟต่อไป.......

     
     
    March 04

    จบชีวิตเฟรชชี่

    ไม่ได้อัพสเปชมานานเป็นปีแล้ว
     
    พร้อมกับชีวิตปีหนึ่งที่จบลงไปเมื่อวาน((จริงเหรอ))
     
    เนื่องด้วยการทำคะแนนสอบมิดเทอมของข้าพเจ้าที่ทำได้ค่อนข้างสวยงาม
     
    ด้วยการทำลิมิตวิ่งเข้าศูนย์
     
    ทำให้เกิดสภาวะตึงเครีดให้กับไฟนอล((ซึ่งจะเครียดเท่าไหร่ข้าพเจ้าก็ไม่สามมารถจะทำใจให้อ่านได้อย่างเต็มที่เพราะอาการติดเนตอย่างรุนแรง))
     
    ส่งผลให้ในปิดเทอมนี้ข้าพเจ้าคิดว่ามีแนวโน้มที่จะมาซัมเมอร์ที่พญาไท((ไม่นะ))ขอให้อย่าได้มาเหอะ
     
    ไม่น่าเชื่อว่าข้าพเจ้าจะต้องจากศาลายาไปแล้ว
     
    ข้าพเจ้าสงสัยว่าทำไมคณะของข้าพเจ้าต้องไปตั้งที่พญาไท  ทำไมไม่มาตั้งที่ศาลายา
     
    ทั้งๆที่ พื้นที่ว่างเหลือเยอะแยะ  สระน้ำคลองน้ำถมๆไปบ้างก็ดี  เพราะรู้สึกว่าไม่ได้ช่วยให้เกิดอากาศอันบริสุทธิ์เลย
     
    พร้อมยังส่งกลิ่นเหม็นเน่ามาให้ระคายจมูกเมื่อเดินผ่านทุครั้ง  อีกทั้งยังเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ยุงขนาดใหญ่แห่งหนึ่งของประเทศเลยทีเดียว
     
    จนหลังๆข้าพเจ้าต้องเรียกที่นี่ว่า  ศาลายุง  กัดเจ็บชิบหาย  โดยเฉพาะตอนเข้าห้องน้ำมันชอบมากัดตูดจะตบก็ตบไม่ได้เพราะกำลังขี้
     
    คงต้องจากศาลายาไปแล้ว  ไปพบกับความวุ่นวายของใจกลางกรุงเทพ((ไม่ชอบเลย))
     
    สุดท้ายยยย
     
    ขอบคุณเสียงเพลงจากคณะ MS ที่คอยขับกล่อมประสาทเวลามีงานต่างๆและทำให้คิดได้ว่าที่มหิดลก็มีคนหน้าตาดีเหมือนกัน
     
    ขอบคุณบ้านลีลาวดี  บ้านพักสุดหรูที่มีบริการเครื่องทำน้าอุ่นให้ตลอดเวลาอาบน้ำ
     
    ขอบคุณเจ้าที่ที่ไม่มาปรากฏกายให้เห็น((เหมือนที่เค้าลือกัน))
     
    ขอบคุณจักรยานของพี่ดิวที่แทบไม่ได้ปั่นเลย((จนขึ้นสนิมไปแล้ว))
     
    ขอบคุณอินเตอร์เนตความเร็วสูงมี่ช่วยให้ได้โหลดอย่างเพลิดเพลิน((เกิดมาไม่เคยเล่นเนตเร็วขนาดนี้))..และอาการติดเนตอย่างรุนแรง
     
    ขอบคุณ  ววส  ที่ทำให้คลั่งอย่างรุนแรง
     
    และเหนือสื่งอื่นใดขอขอบคุณบิดา-มารดากับค่าเล่าเรียนที่ส่งเสียมา((หรือส่งมาเสีย))
     
    ขอบคุณ!!!
     
     
     
    December 30

    ปีใหม่แล้วนะ

    ปีใหม่แล้วววว
    ทุอย่างล้มเหลวหมดเลย
    ในปีที่ผ่านมา
    โอดอดก็ไม่ได้
    พ่อแม่ผิดหวังมากเลย
    ตัวเองก้ยังผิดหวังที่ทำให้เค้าผิดหวัง
    จะปีใหม่ก้เลยมาอัพซะเนี่ย
    เดี่ยวมันจะเป็นสเปชร้างไปแล้ว
    ยังไงก้ขอให้ทุกคนมีความสุขนะ
    มีเงินมีทอง..ได้เกรดดีๆๆ
    ผัวรวยๆๆ...แฟนหล่อๆๆนะ
    ของเราเอาแค่คงยูก้พอ..เอิ๊กๆๆ
    September 28

    ODODเว้ยยยยยยยย

    โอ้ววววววววว
    ในที่สุดก็ได้กลับบ้านมาซะที
    กับการมานอนบ้าน 2 คืน!!!
    แล้วก้ต้องจำจรจากไปอีกแล้ว
    การกลับมาทำให้ได้พบการเปลี่ยนแปลงบ้านครั้งใหญ่(ใหญ่จริงๆๆ)
    ถึงกับอึ้ง...เมื่อสีข้างในบ้านเป็นสีชมพู
    ช้าน.....เกลียด.....สีชมพู....!!!!
    พ่อคิดจะแต่งบ้านไม่คิดจะปรึกษากันเลย
    ปล่อยให้ช่างทำตามอำเภอใจอยู่ได้..ไงล่ะ..บ้านสีชมพู
    ที่จริงพรุ่งนั้ต้องไปสอบ พสวท.แต่ไม่ไปอ่ะ
    กลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนตอน ม.3
    (กลัวได้อ่ะ555555+++++)กลัวผอ.ได้บวช
    เพราะผอ.ว่าถ้า  ม.6 ที่ไปสอบบ่ะสอบติดทุกคน  ผอ.จะบวช
    ไม่เอานะถ้า  ผอ.บวชเดี่ยวต้นที่โรงเรียนจะเหี่ยวเอาเพราะไม่มีใครรด
    ก็เลยตัดสินใจไม่ไปสอบ....(อ่ะล้อเล่น)
     
    ทำไมตอนนี้มันสับสนในชีวิตจัง
    จากทุกอย่างที่เคยวางแผนไว้มันพังหมดแล้ว
    อยากเรียนปิโตรก้ไม่ได้เรียน..ทั้งๆๆที่ติดแล้วนะ...(ภาคสมทบอ่ะ)ก้ไม่เอา
    เคยคิดว่าจะเรียนถาปัด....
    แต่ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าตัวเองชอบอะไร
    อยากเรียนอะไร
    หาตัวเองไม่เจอแล้ว.....
    เพราะอารัยล่ะ
    ODOD!!!!!!!!!.........
    ODOD.........ODOD.........ODOD............ODOD
    เพื่อแม่เว้ยยยยยยยยย....ลองดูซักตั้ง
     
    August 26

    เสร็จสิ้น

    เมื่อวานไปสอบปิโตรมาและ
    ทำไม่ทันเลย  ก็มันเป็นแบบสปีดเทสอ่ะ
    ออกสารชีวะโมเลกุลโคตรเยอะที่ไม่อ่านมาเลยT_T
    แต่แล้วเมื่อสอบเสร็จก้ไปต่อด้วยคอนเสิร์ตบอดีแสลมและโตซิลลี่ฟูล
    อย่างมันส์......
    ตอนท้ายคอนเสิร์ตปี้ดมือเบสหรือกีต้านี่แหละหว่านปิ๊กแล้วก้ได้มาอันนึง
    พอคอนเสิร์ตจบต้องเดินกลับอย่างระบมไปทั้งขา
    แต่คุ้มแล้วหล่ะ
     
    August 17

    (*_*)"

    ช่วงนี้เป็ช่วงชีวิตที่สุดแสน จะวุ่นวาย
    เมื่อวานไปสอบสัมภาษณ์แพทย์โอดอด
    ความหมายคือพ่อกับแม่อยาให้เรียน
    วันนี้เค้าก้ประกาศผลว่าได้
    ต้องรอดูคะแนรับตรงมข.แข่งกับคนที่ผ่านสัมภาษณ์อีก5คน
    ให้ได้2คน  เครียดใหญ่
    ทำไมชีวิตพลิกแพลงไปแค่ชั่วข้ามอาทิตย์
    ไหนแม่บอกไม่อยากให้เรียนแพทย์
    ทำไมตอนนี้แม่ช่างเปลี่ยนใจได้เร็วขนาดนี้
    อาทิตย์หน้าก้ต้องไปสอบรับตรงปิโตร ม.ศิลปากร
    อยากได้อันนี้มากกว่าแพทย์อีก
    แล้วก้ติดค่าย เภสัชมข.ด้วย 555+
    ในเมื่อต้องเลือกทางที่เดิน
    ระหว่างเป็นตัวของตัวเองและเป็นลูกกตัญญู
    ตอนนี้ขอทำหน้าที่ของลูกกตัญญุก่อนเพราะไม่อยากทำให้พ่อแม่ผิดหวังอีก
    ด้วยรักและความเคารพ
    July 02

    เอ่อ.........อื่ม......

    ก็ไม่ได้อัพซะนาน...อ่านะ
    เรียนหนัก
    เครียดนิดหน่อย
    จารับตรงปิโตเดือนหน้าแล้ว
    ช่วงนี้ต้องสู้....โย่ว
    อ่า............
    วันที่ 14 สค. คอนเสิร์ตเรทโทร....
    โอ๊ยอันนี้เครียดใหญ่....เพราะไม่ได้ไปดู555+++
    รู้สึกคิดถึงเพื่อนๆๆพี่ๆๆน้องๆๆทุกคนเลยที่ไม่ได้อยู่ด้วยตอนนี้
    -เพื่อนๆๆพี่ๆๆค่าย CU#9
    -พี่ดิว   พี่หมิว  พี่แตง  พี่เอ๊ะ  พี่อิ๋ว   พี่แตงโม
    -ไอ้บิว  แอ๊ปเปิ้ล
      มีไรอยากบอกแอ๊ปเปิ้ล  ไอ้บิว   พี่แตงโมและพี่ดิว  ที่เราเคยร่วมวงมาม่าด้วยกัน
    แง่.........เค้าโดนครูจับมาม่าแล้วอ่า.......เครียดเลย
    April 07

    คนไทยควรอ่าน

    กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เมื่อครั้งที่พระเจ้าสร้างโลก
    พระองค์มีถุงหนังใบใหญ่เอาไว้ใส่ ของวิเศษต่างๆ
    พระองค์เริ่มต้นด้วยการ
    สร้างมหาสมุทร ทั้ง7 โดยการวางของวิเศษของพระเจ้า

    พระองค์จะต้องวางทั้งของดีและของไม่ดี คู่กันไป
    เพื่อไม่ให้ประเทศหนึ่งประเทศใด
    สมบูรณ์ไปกว่าประเทศอื่นๆ
    ทรง เอาเทือกเขาร็อกกี้ น้ำตกไนแองการ่า วางไว้ให้อเมริกา
    แล้วก็เอาทะเลทรายอริโซน่า กับพายุทอนาโดวางไว้ด้วย เอาป่าอเมซอน

    วางไว้ให้บราซิล ทรงเอาไข้ป่า วางไว้ให้ด้วย เอาขั้วแม่เหล็กโลก
    วางไว้ให้แคนาดา แต่ก็ทรงเอาความหนาวเย็นวางไว้ให้ เอาเทือกเขาหิมาลัย

    ให้ธิเบตกับเนปาล เพื่อเป็นปราการกั้นข้าศึก
    แต่ก็เอาความเบาบางของอากาศ และความแห้งแล้งไว้ให้
    ทุกประเทศจะได้ของคู่กันแบบนี้ ทั้งหมด
    จึงไม่มีประเทศใดน้อยหน้ากว่ากัน
    คราวนี้ พระองค์ทรงลืมประเทศรูปขวานเล็กๆ ทางแหลมอินโดจีน
    ทรงสะพายถุงวิเศษ แล้วก้าวข้ามเขาหิมาลัยไป แต่ด้วยความที่เขาสูงมาก
    เกี่ยวถุงของพระเจ้าขาด ข้าวของที่ดีๆที่เตรียมเอาไว้ให้ประเทศอื่นๆ
    เช่น ชายหาดสวยๆ ผืนดินอุดมสมบูรณ์ ศิลปะวัฒนธรรมดีๆ อาหาร
    อร่อยที่สุดในโลก
    ดอกไม้ ผลไม้ ชายทะเล ก็เทไปกองรวมกันที่ประเทศไทยหมด
    ว้า แย่แล้ว พระเจ้า ทรงคิด ประเทศนี้
    ท่าทางต้องเจริญกว่าประเทศอื่นๆทั้งหมดแน่นอน พระเจ้า
    ทรงมองหาภัยธรรมชาติที่จะมาถ่วงดุล แต่สายเสียแล้ว
    พระองค์ทรงเอาภูเขาไฟ กับแผ่นดินไหว ให้ญี่ปุ่นไปแล้ว

    ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ ประเทศอื่นๆ
    จะมาฟ้องร้องพระองค์ได้ว่าพระองค์ไม่ยุติธรรม
    จะมีภัยธรรมชาติอันใดหนอที่ จะทำให้ประเทศไทยไม่เจริญกว่า
    ประเทศอื่นๆได้ เมื่อทรงคิดได้
    เพื่อเป็นการป้องกันประเทศอันสมบูรณ์ที่สุดในโลกนี้
    ไม่ให้ล้ำไปกว่าที่อื่นๆ พระองค์ก็เลยสร้าง คนไทยขึ้นมา
    ถ้ามีคนไทยอยู่ล่ะก็

    ต่อให้สมบูรณ์แค่ไหน ไทยก็ไม่มีวันเจริญ
    เป็นนิทานที่ฝรั่งเขียนขึ้นมาเพื่อล้อประเทศเรา
    อันนี้เอามาจากmailที่เค้าส่งมาให้อ่ะ   เอิ๊กๆๆๆ
    March 15

    แม้

    Mad pack it - แม้
                  G                     D
    ไม่ว่าขอบฟ้ามันจะไกล สักเท่าไร
         C                 Cm
    จะอยู่ที่เดิม เคียงข้างกาย
                  G                           D
    ต่อให้พรุ่งนี้มันจะนาน อีกสักเท่าไร
          C                     Cm
    แต่ฉันยังคงยืนอยู่กับเธอตลอดไป
       G
    *
    แม้ ว่าเราห่างกันแสนไกล
     C
    แม้ ว่ามันจะไกลสักเพียงไหน
     G
    แม้ ขอบฟ้ากั้นห่างแสนไกล
          C                           D / Dsus4 / D
    จะบอกให้เธอได้รู้และมั่นใจ
           G                       C
    *
    ว่าฉัน (เพราะฉัน) จะยังมั่นคงในรักนั้น
     G       C
    ฉัน จะคิดถึงเธอทุกคืนวัน
     G      C
    ฉัน ไม่อาจมีผู้ใดทำลายฝัน
    Bm                            Cm     Dsus  G
    ทุกคืนวัน จะคิดถึงกัน ทุกๆลม ...หายใจ
     Bm                        Cm   Dsus4
    (
    ทุกคืนวัน จะไม่มีวัน ไม่มีวัน)
                G / D
    (
    เปลี่ยนใจ)
    (
    ดนตรี)  G / D / Em7 / C / (2 times)
    (
    ซ้ำ * / **)

                  G                Em
    ต่อให้พรุ่งนี้มันจะนานแสนนาน
                   G                 Em
    ต่อให้ขอบฟ้ามันจะไกลแสนไกล
                C              Bm / Em
    ไม่ว่าตัวฉันต้องจากไปที่ใด
         Am                               D       Dsus4
    จะยอมทิ้งทุกสิ่ง เพื่อบอกให้เธอรู้สักอย่าง
    (
    ซ้ำ ** / **)
          Em                     C
    ไม่มีวันเปลี่ยนใจ ไม่มีทางเปลี่ยนไป
              G   D           Em
    เพราะเธอ คนดี ที่แสนดี
              C                G
    ทำให้ชีวิตทุกอย่างเปลี่ยนไป
           D                       Em           C
    ไม่มีทางเปลี่ยนไป ไม่มีทางเปลี่ยนใจ
    March 13

    55555++++

    วันนี้ก็เป็นวันเกิดครบ  18  ปี 5555555++++++

    แก่ขึ้นอีกแล้ว  เหอๆๆๆ

    การเลือกตั้งสมัยหน้าก้คงต้องได้ลงคะแนนแล้ว  โห๊ะๆๆๆๆ

    อยู่บ้านเฉยๆๆๆมันเบื่อไม่มีอะไรทำ

    ตอนไหนจะอ่านหนังสือเนี๊ย(เออจริงแหะ)

    เอาละเริ่มขยันได้แล้ว

    สู้โว้ยยยยยยยยยยย!!!!!!(ฮึดส์)

    March 12

    ฤดูที่แตกต่าง

     

     

    ฤดูที่แตกต่าง


    ศิลปิน : วีนัส บัสเตอร์ฟาย


    Intro :  F / Am / Gm / C  ( 3 times )


    F                             Am
       
    หากเปรียบกับชีวิตของคน
                         Bb                C
       
    เมื่อยามสุขล้นจนใจ   มันยั้งไม่อยู่
    F                         Am       Bb                  C
       
    ก็คงเปรียบได้กับฤดู    คงเป็นฤดูที่แสนสดใส
    Dm                         DmM7
           
    แต่ถ้าวันหนึ่งวันไหน
                             Dm7               Dm6
           
    ที่ใจเจ็บทนทุกข์    ดังพายุที่โหมเข้าใส่
                           Bb                                Am
           
    บอกกับตัวเองเอาไว้    ความเจ็บต้องมีวันหาย

                          Gm                    C
           
    ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู

                                   F
    ( * )    
    อดทนเวลาที่ฝนพรำ
                       Am                            Gm              C
              
    อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
                                   F
              
    เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
                Am                         Gm
              
    ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ
                   C                             F
              
    ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ
    (
    ดนตรี ) F / Am / Gm / C
    F                         Am
       
    เมื่อวันที่ต้องเจ็บช้ำใจ

                              Bb              C
       
    จากความผิดหวังจนใจ   มันรับไม่ทัน
    F                                  Am
       
    เป็นธรรมดาที่เราต้องไหวหวั่น

            Bb                        C
       
    กับวันที่อะไรมันเปลี่ยนไป
    Dm                          DmM7
         
    และถ้าวันหนึ่งวันไหน

                           Dm7               Dm6        
          
    ที่ใจเจ็บทนทุกข์    ดังพายุที่โหมเข้าใส่
                          Bb                               Am 
          
    บอกกับตัวเองเอาไว้   ความเจ็บต้องมีวันหาย
                         Gm                    C
          
    ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู
    (
    ซ้ำ * )

    Bb                           Am
          
    อย่าไปกลัวเวลาที่ฟ้าไม่เป็นใจ
    Gm          C                F


          
    อย่าไปคิดว่ามันเป็นวันสุดท้าย
    Bb                           Am   Dm
          
    น้ำตาที่ไหลย่อมมีวันจางหาย
                     Gm                          C                 F  
          
    หากไม่รู้จักเจ็บปวด    ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ


    (
    ดนตรี ) F / Am / Gm / C  ( 2 times ) 
                               F
          
    อดทนเวลาที่ฝนพรำ

                   Am                             Gm              C7
          
    อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง

                               F
          
    เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง

    Am                                 Gm                  C   
          
    ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ   ว่ามันคุ้มค่า
    (
    ซ้ำ * )

    F / Am        Gm     C
                 
    ที่เฝ้ารอ     ฮืม.......
    (
    ดนตรี )  F / Am / Gm / C / F