--KiLL--: November, 2009

November 13

เมื่อเข้าสูปีที่สองของชีวิตมหาลัย

..............................................

การเรียนกับวิชาแปลกใหม่ก็มากขึ้น

วิชาที่ไม่เคยเห็นมาก่อนก็บังเกิด

ชีวิตก็วนเวียนอยู่แค่ในคณะที่มีแค่ตึกเรียนสองตึกที่เชื่อมต่อกัน

ผู้คนก็ไม่ได้มากหน้าหลายตา ไม่ต่างอะไรไปจากโรงเรียนขนาดเล็กที่มีนักเรียนอยู่ไม่ถึงพันคน

มีสิ่งใหม่ๆที่ให้เรียนรู้เพิ่มขึ้นมาก

ไม่ว่าจะเป็นการทำแลป เครื่องมืออุปกรณ์ใหม่ๆที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน

น่าตื่นตา ตกใจซะจริงๆ

ที่น่าตื่นตา ตกใจไม่น้อยไปกว่านั้นก็คือเกรดเทอมแรกที่โผล่ออกมา

ช่างเป็นที่น่าพอใจของข้าพเจ้ายิ่งนัก

ซึ่งมันอาจเป็นเพียงน้อยนิดสำหรับใครหลายคน

แต่มันยิ่งใหญ่สำหรับข้าพเจ้า

แต่ข้าพเจ้าคงยังไม่หยุดมันไว้แค่นั้น

มันต้องมีการค่อยๆพัฒนาต่อไป เหมือน cell ที่กำลังแบ่งตัวอย่างช้าๆ(และช้ามากด้วย)

เพราะข้าพเจ้าต้องแบกความหวังของคนข้างหลังไว้มากมาย

จะทำให้พวกเค้าเสียใจนั้นย่อมทำไม่ได้

เมื่อชีวิตได้ผ่านอะไรมากขึ้น ก็ทำให้เรียนรู้อะไรที่มากขึ้น

ผู้คน...บางทีเราอาจมองเค้าแค่ภายนอกไม่ได้ (นั่นเป็นสัจธรรม)

ด้านมืด...ของทุกคน ข้าพเจ้าเชื่อว่าทุกคนมีอยู่

แต่จะมืดมากน้อยแค่ไหนนั้นก็แล้วแต่กำลังไฟที่พวกเค้าจะใช้ผลิต(เกี่ยวป่าว..ยิ่งโง่ฟิสิกอยู่)

ข้าพเจ้าได้มาพบเจอกับด้านมืดของบุคคลใกล้ตัว ทำให้ข้าพเจ้าต้องการแสงสว่าง

ข้าพเจ้าอาจจะกำลังวิ่งหนีความจริงนั้นก็ได้

ข้าพเจ้าก็ไม่รู้หรอกว่าแสงสว่างที่ข้าพเจ้าจะวิ่งไปหา จะมืดบอดได้เหมือนกันหรือเปล่า

แต่ข้าพเจ้าก็คิดว่า ตอนนี้ขอเพียงแค่ข้าพเจ้าได้เจอแสงสว่าง...เท่านั้นพอ